030 236 1500 | Mariahoek16-17 | 3511 LG Utrecht oikos@stichtingoikos.nl

Op 1 december organiseerden het netwerk Theologie en Duurzaamheid, Oikos en de Groene Kerken Actie de studiemiddag ‘Hoe groen is het hart van de kerk?’ Doel was de theologie en de predikanten, pastores en theologen dichter bij de Groene Kerken Actie te brengen en daarmee de Groene Kerken een theologischer inslag te geven. Hieronder leest u een samenvatting van de bijeenkomst, het uitgebreide verslag in pdf kunt u hier downloaden: Studiedag Theologie en duurzaamheid. 

In een interactieve setting bogen ruim 30 deelnemers – theologen en ‘leken’, predikanten en vrijwilligers – zich over vragen als:

  • Hoe speelt het thema duurzaamheid in je geloofsgemeenschap? Wat is in de praktijk de rol van geloof en theologie hierbij?
  • Vind je dat duurzaamheid in het hart van kerk, geloof en theologie hoort? Zo ja, hoe kunnen we daar het best aan bijdragen?
  • Wat zijn naar jouw idee de belangrijkste inspiratiebronnen voor de aandacht voor duurzaamheid en groene kerken? Heeft de theologie daaraan iets bij te dragen? Welke accenten zouden daarin gelegd moeten worden?

Dat leverde een schat aan inzichten op, van ‘Een Bijbelse ervaring is dat we ‘nee’ kunnen zeggen tegen het bestaande’ tot ‘Een theologische gedachte is dat duurzaamheid ook positief over overdaad gaat. Mensen creëren schaarste, maar de wereld is in essentie overdadig.’
Een centrale vraag was: weten we wat we moeten doen, maar doen we het niet? Is dat vanuit de gedachte dat de wetenschap het wel oplost? Dat riep reacties op die in een afsluitende ronde langs het panel werden geïnventariseerd:

  • De centrale vraag is lastig. Houden we ons kennelijk niet aan onze eigen principes? Nee, het gaat erom dat onze wereld een complexe wereld is. Moraliseren is daarin een te gemakkelijke reactie. Verandering zal veelomvattend moeten zijn en meerdere generaties vergen.
  • Wat is dan de bijdrage van de theologie: aanwijzen waar de Geest zich manifesteert, zeker ook buiten de kerken; de moed helpen bewaren; geloven dat de positieve voorbeelden die er ook zijn méér betekenen dan alleen die voorbeelden op zichzelf; en helpen te leren leven met paradoxen en met falen.
  • Wat cruciaal is, is zelf (persoonlijk en als kerk) te gaan staan voor wat je beweegt, in plaats van steeds te wijzen naar wat anderen moeten doen, niet doen of niet mogen doen. Daarmee moeten en kunnen we gezag ‘veroveren’.

Christiaan Hogenhuis